Варвара

বিজ্ঞান হৈছে বিৰক্তিকৰ অংশ: একেটা জোখ, স্পষ্ট নোহোৱালৈকে পুনৰাবৃত্তি কৰা। চোৱাটো ইতিমধ্যে এটা পৰীক্ষা: টেলিস্কোপে হাজাৰ হাজাৰ বছৰ পুৰণি পোহৰ উন্মোচন কৰে। প্ৰথমে নিয়ন্ত্ৰণ আহে, তাৰ পিছত আনন্দ: পদাৰ্থ নোহোৱাকৈ একে কামেই কৰক। সুধিব "এইটো কেনেকৈ জুখিছিল?"—এটা প্ৰশ্নে বেছিভাগ ডাঙৰ খবৰকে নাইকিয়া কৰি পেলায়।

এটা নিয়মৰ পৰা মই কেতিয়াও বিচ্যুত নহয়: যদি ছবি এখনক এক মিনিটতে শব্দৰে বুজাব নোৱাৰি, তেন্তে তাৰ অৰ্থ হ’ল মই এতিয়াও বুজি পোৱা নাই।

এশ চাৰিশ বিলিয়নৰ ভিতৰত, আৰু আমাৰ সূৰ্য্যও তাৰ ভিতৰত অন্যতম। চাৰিগুণৰ পাৰ্থক্যও উত্তৰৰ অংশ।

ছয়কুৰি হাজাৰ বছৰ আগতে ঢালবোৰ আছিল চাৰি কিলোমিটাৰ ডাঠ। সিহঁতৰ তলত আপুনি এতিয়া যিটো থিয় হৈ আছে, সেইটো পৰি আছিল।

চাৰি বিলিয়ন বছৰৰ ভিতৰত সংঘৰ্ষ হ’ব। তৰাবোৰৰ সংঘৰ্ষ হ’বই নহয়— ইহঁতৰ মাজৰ ঠাইখিনি ইমানেই খালী যে তাৰকাৰাজ্যবোৰ ইয়াৰ মাজেৰেই পাৰ হৈ যায়।

নীলা ৰঙৰবোৰে উজ্জ্বলভাৱে জ্বলি থাকে আৰু লাখ লাখ বছৰ জীয়াই থাকে, ৰঙাবোৰ ম্লানকৈ আৰু কোটি কোটি বছৰ জীয়াই থাকে। হাতৰ আঁচলৰ এখন ফটো জীৱনৰ সম্পূৰ্ণ টাইমলাইন।

এই সোণালী জমাটোত ইয়াৰ তুলনাত তৰাবোৰ লাখ গুণ ঘন। তাত ৰাতিৰ আকাশ নাই—সদায় উজ্জ্বল।

আকাশৰ সিপাৰৰ ৰেখাডাল ক্ষুদ্ৰপথৰ ডিস্ক, আৰু আমি ইয়াক ভিতৰৰ পৰা চাই আছো। আন্ধাৰ ৰেখাবোৰ খালী ঠাই নহয়, পোহৰক অস্পষ্ট কৰি ৰখা ধূলিহে।

বছৰজুৰি বৰফৰ তলৰ পৰা পানী বৈ থাকে—শীতকালত মাত্ৰ কম। এই ধাৰাটোৰ শক্তিৰ সহায়ত ঋতুৰ সময়ছোৱাত হিমবাহৰ কিমান ক্ষতি হৈছে সেইটো নিৰ্ণয় কৰা হয়।

কম জোৱাৰে দিনটোত দুবাৰকৈ কিলোমিটাৰ সাগৰৰ তলৰ অংশ প্ৰকাশ কৰে। পানী "ক'ৰবালৈ" নাযায়, বৰঞ্চ গ্ৰহটোৰ সিটো পাৰে—চন্দ্ৰই তালৈ টানি লৈ যায়।

বাওঁফালে টাণ্ড্ৰা, সোঁফালে বৰফৰ বেৰ। ডেৰ মিটাৰে সিহঁতক পৃথক কৰে— হাজাৰ হাজাৰ বছৰৰ জমা হোৱা বৰফৰ পাৰ্থক্য।

বৰফৰ ডাঠতাই পোহৰৰ ৰঙা অংশটো শোষণ কৰি নীলা ৰংটো পাৰ হ’বলৈ দিয়ে। ফাটটো যিমানেই গভীৰ হ’ব সিমানেই পোহৰ নীলা হ’ব— ৰং নহয়, ৰশ্মিৰ পথৰ দৈৰ্ঘ্যহে।

পাতল নীলা চাপটোৱেই হৈছে আমি উশাহ লোৱা সকলো বায়ু। গ্ল’বৰ বাৰ্নিচৰ সমান।

সমগ্ৰ বিশ্বতে, একেটা গ্ৰীণউইচ মিন টাইমত। এই গোলকবোৰৰ অবিহনে কোনো সঠিক পূৰ্বাভাস নাথাকিলহেঁতেন— উপগ্ৰহবোৰে সকলো দেখা নাপায়।

এইবোৰ আছিল ফিল্ম ছিল থকা জাৰবোৰ: ঠাণ্ডাই ৰাসায়নিক বিক্ৰিয়াটো লেহেমীয়া কৰে। ই একেটা নীতিৰ দ্বাৰা ঔষধবোৰ ঠাণ্ডা কৰি ৰখা হয়, "নষ্ট নহ'বলৈ" নহয়।

চাহাৰাতকৈ ইয়াত বৰষুণ কম। বছৰ বছৰ ধৰি নিয়ৰ গলি নাযায়, গতিকে ইয়াৰ বহুত যেন লাগে—কিন্তু প্ৰায় ইমানেই পৰে।

যদি আপুনি সকলোবোৰ মাটিৰ স্তৰত সংগ্ৰহ কৰে, তেন্তে আপুনি এটা মুদ্ৰাৰ ডাঠ স্তৰ এটা পাব। ইমানেই সুৰক্ষাৰ প্ৰয়োজন।

একো নহোৱা ঠাইত শ্বুটিং কৰি ভাল পাওঁ। য'ত "একো হোৱা নাই" সেই অভিজ্ঞতাই নিয়ন্ত্ৰণ; ইয়াৰ অবিহনে যিকোনো সিদ্ধান্ত শূন্য।

ইয়াত আপোনাৰ শ্ৰৱণ আৰু দৃষ্টিশক্তি পৰীক্ষা কৰাটো সুবিধাজনক: ইয়াত কোনো প্ৰতিধ্বনি নাই, চকুৱে মনোনিৱেশ কৰাৰ কোনো লাভ নাই। এনে নিস্তব্ধতাত মগজুৱে কামটো নিজেই সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।

বাকলি শিলতকৈ উষ্ণ অনুভৱ হয়, যদিও সিহঁতৰ উষ্ণতা একে। ইয়াৰ কাৰণ হ’ল তাপ পৰিবাহীতা: শিলে কাঠতকৈ বেছি দ্ৰুতগতিত আপোনাৰ হাতৰ পৰা তাপ স্থানান্তৰিত কৰে।

মই সামগ্ৰী সংগ্ৰহ কৰি আছো: অন্ততঃ তিনিটা উৎস, আৰু অন্ততঃ এজনে মোৰ লগত তৰ্ক কৰিব লাগিব।

মোৰ মাপকাঠীটো সহজ: যদি মই দুমিনিটত স্কুলীয়া ছাত্ৰ এজনক বুজাব নোৱাৰো, তেন্তে মই আৰু কিছু বুজিব লাগিব।

চিত্ৰগ্ৰহণৰ আটাইতকৈ সৎ অংশটো হ’ল শাৰীৰ মাজত যিখিনি বাকী থাকে। তাতেই আপুনি চাব পাৰে যে মই বিষয়টো বুজি পাইছো নে কেৱল পুনৰ ক’ব বিচাৰিছো।