Алина

এই দুটা শ্বটৰ মাজত চল্লিশ মিনিট আৰু এটা উপলব্ধি যে ধাৰণাটো আৰম্ভণিৰে পৰাই বেয়া আছিল।

বুঢ়া আঙুলি এটা মোৰ "এতিয়া সকলো বুজাই দিম" ইংগিত। ইয়াৰ পিছত সাধাৰণতে মোৰ দোষী কাহিনী এটা আহে।

ফোন কৰাটো সহজ হৈ পৰিছিল: চাৰি মিনিটৰ পিছত মই বুজাই দিওঁ যে মই কিয় মেছেজ কৰা নাছিলো। খোজ কাঢ়ি গৈ কথা-বতৰা শেষ কৰি দিওঁ—ভইচমেইলটোৱে মোৰ পিছে পিছে ষ্ট’ৰলৈ গৈ ট্ৰেফিক লাইটত ৰৈ যায়। "শুনিলে" আৰু মৌনতা। কেতিয়াবা সঁহাৰি মাথোঁ হাঁহিমুখীয়া মুখ। কাইলৈ মেচেজ কৰিম। মই নকৰোঁ।

দিনত শ্বুটিং কৰিছিলোঁ কাৰণ "ই অধিক শুদ্ধ।" কিন্তু সন্ধিয়া মোৰ লগত ধেমেলীয়া কথাবোৰ ঘটে, গতিকে এতিয়া সন্ধিয়া শ্বুটিং কৰো।

মোৰ জীৱনৰ সকলোবোৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা-বতৰা পাকঘৰৰ মাজত থিয় হৈ, উতলিবলৈ ওলোৱা কেটলি এটা লৈ।

দুৱাৰ আৰু গাড়ীৰ মাজত তেওঁলোকে মোক তিনিটা প্ৰশ্ন সুধিলে। এঘণ্টাৰ পিছত উভতি আহিলোঁ৷

ঘৰতে কলো: পাঁচ মিনিটৰ বাবে ওলাই যাম। দুৱাৰৰ পৰা গাড়ীলৈকে - তিনিটা প্ৰশ্ন, দুটা টোপোলা, আৰু এটা জন্মদিন, যিবোৰৰ কথা মই অৱশ্যে পাহৰিলোঁ। মুঠ এঘণ্টা।