Josie Lambert

Dis 'n vol skare volgens promenade-standaarde. Drie van hulle het dit verfilm, en een van hulle het saamgesing – sleg, hard, perfek.

Om in die lig te skiet is veronderstel om 'n fout te wees. Dis ook die enigste keer wat my stem en my gesig met mekaar ooreenstem.

Die wind neem die helfte van die geluid hier buite. Ek hou in elk geval aan sing – die een met die wind daarin is gewoonlik die eerlike een.

Ek kom hier om te oefen, want niemand luister doelbewus nie. Die mense wat stop, stop omdat hulle wou.

Drie plekke waar ek oefen. Die leë verhoog is die vreesaanjaendste — geen gehoor beteken geen verskoning nie.

Een tweedehandse koppelvlak en 'n geleende mikrofoon. Niemand in die kommentaar het ooit gevra waarmee ek opgeneem het nie.

’n Duvet oor die deur, ’n matras teen die muur. Sagte goed klop duur goed vir ’n eerste kykie.

Die wind vreet die helfte van die geluid. Wat oorbly, is die deel wat eintlik dra – goeie oefening vir enige vertrek.

Die liedjie waarvoor mense my ken, is tussen my woonstel en my ou werk geskryf, in 'n foon, met die enjin in die agtergrond.

Veertig pond en 'n warm appelwyn. Ek sou dit steeds vir die appelwyn doen, maar moenie vir die volgende plek sê nie.

Opgeneem in 'n foon by die agtervenster. Die busgeraas is steeds in die demonstrasie en ek gaan dit nie uithaal nie.