Полина

Die enigste eerlike hoek vir 'n hond is vanaf borshoogte. Van bo af fotografeer jy die troeteldier; van onder af fotografeer jy sy karakter.

Jou planne is deur die hond gekanselleer: sy het eerste gaan lê, wat beteken sy is besig vir die volgende uur. Tosya neem my uit, nie andersom nie: dieselfde rondte om die park, maar in die sonsondergang, nie in die foon nie. Vertroue is wanneer sy nie uit jou arms wurm nie, maar kalm bly. Sy het minder nodig as wat sy dink: 'n erf, gras en 'n halfuur langs haar.

Ek het die bak op die vloer neergesit, en toe doen sy iets wat niemand haar geleer het nie. Ek lag steeds.

Sy reageer nie op die musiek nie, maar op die feit dat ek begin beweeg. Streng gesproke is sy nie die een wat dans nie.

Om 'n hond staties te skiet is sinneloos: hulle poseer nie, hulle bestaan. Die skoot kom altyd met die eerste tree uit.

Sy is glad nie bang vir mense nie. Sy is bang vir die stofsuier, die haardroër en een spesifieke sak.

Sy dans nie op die musiek nie, maar op die feit dat ek opgestaan het. Om eerlik te wees, sy is nie die choreograaf hier nie.