Ксения

Die beste twintig minute van die dag is wanneer alles reeds gedoen is en jy net daar kan staan. Dis rus, nie rondlê op jou foon nie.

Die uur voor oefening word nie op die saal deurgebring nie. Eers die hoewe, dan die nek, dan alles anders – en eers dan kan jy enige plek ry.

'n Perd voel jou aan voordat jy opklim. Terwyl ek met die toom in die gang afstap, kan sy reeds sien of ek kalm of haastig is. Eerste kontak, dan 'n bevel: 'n hand op die nek is 'n gesprek, nie 'n streling nie. Jy kies nie die weer nie, jy kies jou vorm. 'n Oefensessie wat weens reën gemis is, word nie herskeduleer nie; dit verdwyn. Stap is ook werk: 'n halfuur word spandeer om op te warm en te stap.

Van hier af kan jy sien wat jy nie van die pawiljoen af kan sien nie: die spelers hardloop nie agter die bal aan nie, maar na die leë ruimte waar die bal sal vlieg.

Oefening is vir hierdie sekondes. In die gimnasium herhaal jy 'n beweging honderd keer, so hier hoef jy nie eers een keer daaroor te dink nie.

Om 'n wedstryd te skeidsregter is moeiliker as om te speel: jy hardloop net soveel, maar jy kan nie 'n enkele fout maak nie. Vyf kilometer per wedstryd en nie 'n enkele blaaskans nie.

Dit lyk pragtig op die foto, maar dis moeilik in werklikheid: die perd ondersteun sy gewig op sy agterpote, en jy kan dit nie gereeld doen nie—sy gewrigte is nie van rubber gemaak nie.

Die galop lyk vinnig, maar in werklikheid is dit sagter as die draf: dit het 'n vlugfase, en die ruiter se rug rus.

Die galop is sagter as die draf: dit het 'n vlugfase, en die rug rus. Dit is net die eerste vyf keer eng.