Cén fáth ar roghnaigh mé saol ar rothaí

Nuair a fhiafraíonn daoine díom cén fáth a bhfuil bus ag teastáil uaim, ní dhéanaim ach gáire. Ní iompar amháin atá ann, is é mo theach, m'oifig, mo shaoirse é. Dúisím, déanaim mo leaba, agus ansin socraím cá háit le dul inniu. Is féidir liom a bheith cois farraige, agus i gceann cúpla uair an chloig - áit éigin sa choill, le radharc ar na sléibhte. Is mothú dochreidte é nuair a bhíonn gach lá ina shuíomh nua, ina dhaoine nua, ina mhothúcháin nua. Bíonn mo cheamara vlog réidh i gcónaí chun na chuimhneacháin seo a ghabháil, agus cabhraíonn an ceamara dubh-príomhghné leis an eagarthóireacht ar fad san oíche, faoi na réaltaí. Is cuimhin liom uair amháin a bheith sáinnithe i sráidbhaile mar gheall ar bháisteach. Shíl mé, sin é, deireadh an domhain. Ach chabhraigh muintir na háite liom, thug siad tae dom, d'inis siad an oiread sin scéalta dom! Ní hé seo a thabharfaidh siad duit in óstán. Seo an saol fíor, gan snasta, ach le go leor mothúchán. Tugann an bus an deis dom ní hamháin taisteal, ach an turas seo a chaitheamh. Agus cad is brí le fíorshaoirse duitse?