কিয় চকাৰ ওপৰত জীৱন বাছি লৈছিলো

মানুহে মোক বাছ কিয় লাগে বুলি সুধিলে মই কেৱল হাঁহি উঠো। কেৱল যাতায়ত নহয়, মোৰ ঘৰ, মোৰ অফিচ, মোৰ স্বাধীনতা। সাৰ পাই বিচনাখন বনাওঁ, তাৰ পিছত আজি ক’লৈ যাম সেইটো সিদ্ধান্ত লওঁ। মই সাগৰৰ পাৰত থাকিব পাৰো, আৰু কেইঘণ্টামানৰ পিছত - ক’ৰবাত হাবিৰ মাজত, পাহাৰৰ দৃশ্য। প্ৰতিটো দিনেই যেতিয়া নতুন স্থান, নতুন মানুহ, নতুন আৱেগ হয় তেতিয়া এক অবৰ্ণনীয় অনুভৱ। মোৰ vlog-cam এই মুহূৰ্তবোৰ ধৰি ৰাখিবলৈ সদায় সাজু থাকে, আৰু ফ্লেগশ্বিপ-ব্লেকে ৰাতি, তৰাৰ তলত সকলো সম্পাদনা কৰাত সহায় কৰে। মনত আছে এবাৰ বৰষুণৰ বাবে এখন গাঁৱত আবদ্ধ হৈ পৰিছিলো। মই ভাবিলোঁ, সেইটোৱেই হ’ল, পৃথিৱীৰ অন্ত। কিন্তু স্থানীয় লোকে মোক সহায় কৰিলে, চাহ খাই দিলে, ইমানবোৰ কাহিনী ক’লে! এইটো নহয় যে তেওঁলোকে আপোনাক হোটেলত দিব। এইটো বাস্তৱ জীৱন, গ্লছ নোহোৱাকৈ, কিন্তু বহুত আৱেগৰ সৈতে। বাছে মোক কেৱল যাত্ৰা কৰাই নহয়, এই যাত্ৰাটো জীয়াই থকাৰ সুযোগ দিয়ে। আৰু প্ৰকৃত স্বাধীনতাই আপোনাৰ বাবে কি অৰ্থ বহন কৰে?